Το ελαφάκι και ο σκίουρος

Σάββατο, 06 Οκτωβρίου 2012 10:03 PARENTING - ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
Εκτύπωση

Το ελαφάκι και ο σκίουρος

Ένα παραμύθι για την φιλία που, όταν είναι αληθινή, μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους.

Μια φορά κι έναν καιρό, πάνε πολλά χρόνια, ζούσαν μέσα στο δάσος δυο αχώριστοι φίλοι: ένα όμορφο ελαφάκι και ένας σκίουρος με μια φουντωτή ουρά. Το ελάφι, κάθε φορά που έβλεπε το φίλο του, τον θαύμαζε για την ωραία φουντωτή ουρά του και κάθε φορά αναστέναζε και του έλεγε:

«Αχ! Τι δυστυχισμένος που είμαι εγώ! Κοίταξέ με. Δεν έχω ούτε ένα κομματάκι ουρά».



Και γέμιζαν τα μάτια του δάκρια. Στεναχωριόταν του σκιουράκι που έβλεπε τον φίλο του να κλαίει.

«Εσύ παραπονιέσαι», του έλεγε, «που είσαι το πιο όμορφο ζώο του δάσους, με τα πιο κομψά πόδια, τα πιο λαμπερά αμυγδαλωτά μάτια και το πιο στιλπνό δέρμα;!».

«Ντρέπομαι, ντρέπομαι πολύ, που δεν έχω καθόλου ουρά και αυτό με κάνει δυστυχισμένο. Θα ήθελα να είχα κι εγώ… έστω μια σταλιά ουρίτσα. Κοίτα τη δική σου! Πόσο μεγάλη και φουντωτή είναι!».

Αυτά του έλεγε το ελαφάκι κάθε μέρα που συναντιόντουσαν με το φίλο του, ώσπου μια μέρα το σκιουράκι, για να ευχαριστήσει το παραπονιάρικο ελαφάκι, έκοψε ένα κομματάκι από το τρίχωμα της ουράς του και του το χάρισε. Το ελαφάκι τρελάθηκε από τη χαρά του! Κόλλησε την ουρίτσα, φίλησε το φίλο του και στα δυο του φουσκωμένα μάγουλα και του είπε χαμογελαστά:

«Είσαι το καλύτερο σκιουράκι του κόσμου, ο καλύτερος φίλος».

Από τότε το ελαφάκι δεν ξανάκλαψε πια. Και όταν έβγαινε περίπατο με το σκίουρο, ήταν όλο καμάρι για την μικρή νόστιμη ουρίτσα που του είχε χαρίσει ο φίλος του.