Το μικρό ελεφαντάκι

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012 19:07 PARENTING - ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
Εκτύπωση

Το μικρό ελεφαντάκι

Για τα παιδάκια που βιάζονται να μεγαλώσουν...

Μια φορά γεννήθηκε στο δάσος ένα μικρό ελεφαντάκι.  Πόσο καμάρωνε η μαμά ελεφαντίνα για το όμορφο παιδάκι της!  Ήταν το ωραιότερο ελεφαντάκι του κόσμου για την μαμά του.  Είχε μια χαριτωμένη προβοσκίδα, δυο μικρά ματάκια και δυο πλατιά μεγάλα αυτιά.

Σε λίγες μέρες η μαμά ελεφαντίνα είπε στον μπαμπά ελέφαντα:

«Δεν πας,  άντρα μου,  λίγο περίπατο το παιδάκι μας στο δάσος;»

«Και βέβαια να το πάω» ,  λέει ο μπαμπάς ελέφαντας.

Το έπλυνε, το στόλισε η μαμά το ελεφαντάκι της, του φόρεσε και μια όμορφη σκουφίτσα και τόβαλε στο καροτσάκι του.  Ο μπαμπάς έσπρωξε με την προβοσκίδα του το καροτσάκι και προχώρησαν βαθιά-βαθιά στο δάσος.  Σε λίγο όμως το ελεφαντάκι μας πείνασε.

«Μπαμπά, πεινάω, είπε, θέλω γάλα».

«Που να βρούμε γάλα εδώ, παιδάκι μου;» είπε ο μπαμπάς ελέφαντας. «Περίμενε όμως, θα σου βρω κάτι άλλο να φας». Και δίνοντας μια, χρατς, με τα δυο πελώρια μακρουλά δόντια του, βγάζει από τη γη μερικές φρέσκες ρίζες.

Το ελεφαντάκι τις έφαγε με πολλή όρεξη, αλλά πιο πολύ θαύμασε τη δύναμη του μπαμπά. Σε λίγο δίψασε.

«Μπαμπά,  διψάω, είπε.  Διψώ!»

Προχώρησε στο ποτάμι ο μπαμπάς ελέφαντας, ρούφηξε με την προβοσκίδα του δυο κουβάδες νερό και το έδωσε στο παιδάκι του να ξεδιψάσει.  Το ελεφαντάκι θαύμασε ακόμα πιο πολύ τον μπαμπά του.

«Τι δύναμη που έχεις, μπαμπά μου! Πες μου, θα γίνω και εγώ έτσι δυνατός, σαν και σένα;» τον ρώτησε το μικρό ελεφαντάκι.

«Και βέβαια θα γίνεις.  Σε λίγον καιρό θα είσαι κι εσύ δυνατός ελέφαντας. Μάθε, ότι τα πιο δυνατά ζώα του δάσους, είμαστε εμείς, οι ελέφαντες. Έχουμε τόσο χοντρό δέρμα, που δεν το περνά ούτε σφαίρα. Έχουμε μακριά προβοσκίδα, που μ’ αυτήν μπορούμε να ξεριζώσουμε και τα πιο ψηλά δέντρα κι έχουμε και δυο μακριά δόντια, που μας βοηθούν να τρυπούμε το πιο σκληρό χώμα.»

«Αχ, πόσο βιάζομαι να μεγαλώσω, είπε σκεφτικό το ελεφαντάκι, πόσο βιάζομαι!»

Και το βράδυ ονειρεύτηκε πως ήταν πια ένας μεγάλος ελέφαντας, πως άνοιγε στη γη μεγάλες τρύπες και πως ξερίζωνε πελώρια δέντρα.