Το πρώτο δοντάκι

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012 20:44 PARENTING - ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
Εκτύπωση

Η νεράϊδα του δοντιού

Ένα παραμυθάκι για τα παιδάκια που φοβούνται να αλλάξουν τα δόντια τους!

Τα καστανά γλυκά ματάκια της Μαρίας είναι σήμερα γεμάτα δάκρυα. Αχ να βλέπατε πόσο ανήσυχη είναι! Συνεχώς στριφογυρίζει και πότε πότε, βάζει και μια δυνατή φωνή:

«Αχ! Αχ!»

Μα τι έχει σήμερα η Μαρία και δεν μπορεί να ησυχάσει;

Να σας το πω; Πονάει το δοντάκι της. Και όχι τόσο ότι της πονάει, αλλά να, την ενοχλεί, γιατί κουνιέται και η Μαρία δεν μπορεί ούτε να κόψει το ψωμί της, ούτε να δαγκώσει το τυράκι της, ούτε τίποτα. Δε μπορεί ούτε το μήλο της να φάει. Και είναι το πρώτο δοντάκι που αλλάζει η Μαρία. Να έτσι να της το τραβήξεις λίγο, πάει, θα φύγει. Μα η Μαρία φοβάται . Που να σταθεί! Αν άκουγε όμως τη συζήτηση που έκαναν τα δύο δοντάκια στο στοματάκι της μέσα, δεν θα φοβόταν. Το καινούργιο δόντι παρακαλούσε το παλιό δοντάκι και του έλεγε:

Η νεράϊδα του δοντιού«Έλα μικρό μου δοντάκι. Εσύ πάλιωσες πιά. Φεύγα και κάνε μου θέση να βγω εγώ. Φεύγα. Εσύ δεν μπορείς πια να βοηθάς την Μαρία να μασά καλά το φαγητό της. Φεύγα λοιπόν!»

«Μη με σπρώχνεις. Με πονάς, δεν το καταλαβαίνεις;», έλεγε το μικρό δοντάκι παραπονεμένο, « Όχι δε φεύγω». Και προσπαθούσε να βαστηχτεί στη θέση του. «Μη με σπρώχνεις. Μη!»

«Μα τι να σου κάνω; Τόσες μέρες σε παρακαλώ με το καλό να φύγεις. Τι κάθεσαι πιά;»

« Και ποιός είσαι σύ, που θα με βγάλεις από τη θέση μου; Πέντε χρόνια είμαι εδώ. Ως τώρα εγώ βοήθησα τη Μαρία να μασάει καλά το φαγάκι της και να μεγαλώνει».

«Ναι, μα τώρα πιά μεγάλωσε και γι΄ αυτό έχει ανάγκη από πιο μεγάλα και πιο γερά δόντια. Εσύ είσαι ένα από τα πρώτα μικρά της δοντάκια. Πρέπει να φύγεις. Κατάλαβέ το! Φύγε!».

« Όχι δε φεύγω! Δε φεύγω!», έλεγε πεισμωμένο το μικρό δοντάκι.

Απάνω στο σπρώξιμο ήρθε και η μαμά.

«Έλα να φας, Μαρία», της είπε, «είναι ώρα. Η σούπα σου θα κρυώσει».

Πεινασμένη η Μαρία, βάζει το κουταλάκι στο στόμα και χωρίς να το θέλει δίνει μια στο δοντάκι της και πάει. Το μικρό δοντάκι με ένα «αχ» της Μαρίας πετάχτηκε έξω από τη θέση του.

«Ουφ! Επιτέλους!», ανάπνευσε το καινούριο δόντι. «Είμαι ελεύθερο πια!».

Η μητέρα της Μαρίας πήρε το μικρό δοντάκι, μα δεν το πέταξε. Το έβαλε μέσα σ΄ ένα κουτάκι και έγραψε απ΄ έξω: «Το πρώτο δοντάκι της Μαρίας».