Τα χελιδόνια θέλουν το σπιτάκι τους

Σάββατο, 28 Απριλίου 2012 17:28 PARENTING - ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
Εκτύπωση

Χελιδόνια

Ένα παραμύθι για την ιδιοκτησία και την δικαιοσύνη.

Κάτω από το μπαλκόνι της Ματίνας είχαν κάνει πέρσι την φωλιά τους δύο χελιδονάκια. Αλλά όπως όλα τα χελιδόνια, έτσι και αυτά, το περασμένο φθινόπωρο, έφυγαν για να πάνε να ξεχειμωνιάσουν σε πιο ζεστά μέρη. Όμως τώρα την Άνοιξη μετά από ένα μακρινό ταξίδι γύρισαν και πάλι και ήρθαν κατευθείαν στο παλιό τους το σπιτάκι , κάτω από το μπαλκόνι της Ματίνας. Παραξενεύτηκαν όμως πολύ όταν είδαν ότι μέσα στη φωλιά τους, βρισκόταν ένα άλλο ζευγάρι πουλιά και μάλιστα όχι χελιδόνια, αλλά σπουργίτια.

χελιδόνια«Σας παρακαλούμε πολύ», λένε τότε τα χελιδόνια στους σπουργίτες, «να μας αδειάσετε τον τόπο , γιατί το σπίτι είναι δικό μας».

«Καλέ τι μας λέτε; Απάντησαν με αναίδια τα σπουργίτια . Εμείς εδώ μένουμε ολόκληρο το χειμώνα».

«Μπορεί», είπαν πάλι με ευγένεια τα χελιδόνια, «αλλά εμείς πέρσι χτίσαμε τούτη τη φωλιά και είναι δικό μας το σπίτι».

«Ας γελάσουμε», ξανάπαν τα σπουργίτια. «Εμείς τη βρήκαμε άδεια τη φωλιά και τώρα είναι δική μας. Εσείς να φύγετε από δω»!

Άρχισαν να θυμώνουν τα χελιδόνια.

«Εμείς με τόσους κόπους πέρσι κτίσαμε το σπιτάκι μας», τους είπαν.  «Πηγαινοερχόμασταν μέρες ολόκληρες και κουβαλούσαμε με το στόμα μας άχυρα, λάσπη και είμαστε αληθινοί χτίστες .Και ύστερα από τόσους κόπους ήρθατε τώρα εσείς στο έτοιμο σπίτι, να κάνετε τον νοικοκύρη»;

«Ότι και να λέτε», απάντησαν τα σπουργίτια, «εμείς δεν φεύγουμε από δω. Δεν το κουνάμε ρούπι».

Την ώρα εκείνη να σου και πετάγεται πίσω από τα κλαδιά η σοφή γεροκουκουβάγια.

«Τώρα θα δούμε ποιος έχει δίκιο», είπαν με χαρά τα σπουργίτια. «Κυρά-κουκουβάγια, μπορείς σε παρακαλώ να μας πεις σε ποιον ανήκει αυτή η φωλιά»;

«Φυσικά, παιδάκια μου», απάντησε με την γέρικη βραχνή φωνή της, «Η φωλιά ανήκει στα χελιδόνια. Με τα ίδια μου τα μάτια τα είδα μες την ζέστη να κουβαλούν ξερά κλαράκια και να την χτίζουν. Με τα ίδια μου τα αυτιά άκουσα τις τσιριχτές φωνούλες των νεοσσών που ζητούσαν φαγάκι για να μεγαλώσουν και να είναι έτοιμα πριν μπουν τα κρύα να πετάξουν για πιο θερμά μέρη».

Τα σπουργίτια κατέβασαν το κεφάλι και κάνοντας μια γκριμάτσα απογοήτευσης πέταξαν μακριά!